Niedziela, 19 listopada 2017, Dziś są imieniy: Elżbiety, Seweryny, Salomei

Przedsiębiorczość

Sonda

Czy podoba Ci się portal?

Zobacz wyniki ankiety

Loading ... Loading ...


Współpracujemy:
Sandry Brdy Gmina Chojnice

Lichnowy w kronikach

Pierwsze wzmianki o wsi Lichnowy zaznaczone zostały w jednej z ksiąg, którą udostępniły mi do wglądu panie z chojnickiej biblioteki muzealnej. “Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego I Innych Krajów Słowiańskich” wydany w roku 1884 w Warszawie. Tom 5, Zeszyt 51, str. 14 zawiera notę: Lichnowy: niem. Lichnau, dok. Lichtenow, włośc. wś parafialna, pow. chojnicki, śród czysto-niemieckiej Kosznajderyi, 1 milę od Chojnic. Obszaru liczy mr. 7494, bud. 213, dm. 102, katol. 789, ew. 8. Parafia i szkoła w miejscu, poczta i stacya kol. żel. w Chojnicach. Wś L. od dawna istniała; kiedy w czasach krzyżackich nadano jej pierwszy przywilej lokacyjny, nie wiadomo. R. 1369 Zygfryd von Gerlachsheim, komtur tucholski, poświadcza jako sołtysowi w L. Górce Bosilburg zgorzały budynki, a wraz z nimi także stary przywilej. Dlatego nowy teraz dokument wystawia. Włók było podówczas 85 zbytniej miary. Z tych prob. miał wolne 4 a sołtys 9; prawo było chełmińskie. Od włóki dawali oprócz kur czynszowych na św. Marcin i 3 wiardunki od nadmiaru po 3 pieniążki. Dwie karczmy czynszowały na zamek po 3 wiard. i po pół funta wosku, druga połowa przypadała dla sołtysa. Osadnicy mogli trzymać jedno czółno na jeziorze przed wsią. Ob. odpisy Dregera, ręk. arch. w Pelplinie, str. 116; odpisy z Belna, str. 9. Niemieccy tutejsi mieszkańcy nie mało od początku skłaniali się do luteranizmu; jeszcze w r. 1588 miała ta parafia pastora luterskiego. Następnie znowu kościół oddany został katolikom. Za polskich czasów wś L. należała do dóbr star. tucholskiego. Lustr. tegoż star. z r. 1578 donosi: L. mają włók 84, z tych do prob. należą 4, 1 włóka jest kościelna, 2 ma Bartł. Henigowski. Wś tę dzierżawi Jerzy Zaliński; osiadłych włók jest tu 77, karczma daje czopowego gr. 40. Lustr. z r. 1664 pisze: L., wś niemiecka, ma włók 82, z tych jest sołtyskich 9, wybraniecka 1, onera tej włóki wieś zastępuje; gbur. 20; czynszu ogółem dają zł. 128. O stanie dzisiejszym parafii w L. donosi szemat. dyec. chełmińskiej, str. 290. Parafia L. liczy dusz 2102. Kościół jest tyt. św. Jadwigi, patronatu rządowego, o fundacyi jego nie wiadomo. Od r. 1863-1866 wzniesiono nowy kościół, który poświęcono 17 lipca r. 1866. Szpitala nie ma przy kościele; bractwo istnieje trzeźw. od r. 1858. Jest także kościół filiany w Sławęcinie, również rządowego patronatu. Prob. Piotr Nitsch. Wsie parafialne: Lichnowy i Gronowo; w Gronowie znajdował się dawniej osobny kościół; do filii należą także dwie wsie: Sławęcin i Obrowo. Szkółki trzy istnieją katol. w parafii: w Lichnowach liczy katol. dzieci 150, nauczyciel jest tu zarazem organistą; w Gronowie 46 katol. dzieci i w Sławęcinie 117.

Kolejna wzmianka pochodzi z “Katalogu Zabytków Sztuki W Polsce” wydanego przez Polską Akademię Nauk – Instytut Sztuki, w Warszawie, w 1979 roku.

LICHNOWY WIEŚ. Wzmiankowana 1338. 1363 odnowienie przywileju chełmińskiego dla wsi chłopskiej w komturstwie tucholskim. KOŚCIÓŁ PAR. p.w. św. Jadwigi. Parafia wzmiankowana 1363. Pierwotny kościół wymieniony jako spalony 1570. Kolejny, konstrukcji szkieletowej, wzmiankowany 1653; następny zbudowany 1680, 1688 wymieniany jako ewangielicki. Obecny wzniesiony 1863-6. Wieża uszkodzona 1877, odbudowana 1878. Neogotycki. Orientowany. Murowany z cegły na podmurowaniu granitowym. Krótkie zbliżone do kwadratu prezbiterium z dwiema przybudówkami po bokach objętych bryłą korpusu, mieszczącymi zakrystie i loże na piętrze. Szersza nawa pięcioprzęsłowa z wieżą od zach. W prezbiterium sklepienie gwiaździste. W nawie strop dwupołaciowy z podciągami i dekoracją maswerkową. Tęcza, arkady empor oraz okna zamknięte łukami ostrymi; na ścianie tarczowej nad tęczą ślepa arkatura maswerkowa. Na zewnątrz oszarpowany, ze szczytami schodkowanymi. Wieża częściowo wtopiona w korpus, od wsch. i zach. zwieńczona szczycikami, nakryta daszkiem namiotowym, na którym iglica z latarnią, pobita blachą. Portale ostrołukowe z wimpergami. Dachy dwuspadowe kryte dachówką. – Wystrój jednolity z czasów budowy, neogotycki, obejmujący ołtarz główny, trzy ołtarze boczne, ambonę i drewniany chór muzyczny z organami. W ołtarzach obrazy: w głównym św. Jadwiga; w lewym bocznym N.P. Maria Niepokalanie Poczęta; w prawym św. Roch; w trzecim, ustawionym w nawie, Matka Boska Szkaplerzna, sygn. T.H. Redner 1870. Obraz św. Elżbiety udzielającej jałmużny, manierystyczny w. XVI/XVII, kilkakrotnie przemalowany, m.i. 1839 przez Józefa Radomskiego, mal. na desce, z metalową koroną rokokową, w ozdobnej ramie rokokowej 2. poł. w. XVIII (pochodzący z ołtarza głównego poprzedniego kościoła). Kropielnica rokokowa 2. poł. w. XVIII. Krucyfiks barokowy w. XVIII (?). Monstrancja wieżyczkowa, neogotycka 1881, z literami JMDG. Korona, miecz i palma, srebrne, rokokowe 1767, fundowane przez Andrzeja i Katarzynę Mosolft, zdięte z obrazu św. Katarzyny w Sławęcinie. Ornat niebieski z tkaniny w. XVIII.

©2012 przez lichnowy.net. Wszelkie prawa zastrzeżone. Projekt i realizacja: Inpero Sp. z o.o. - www.chojnice.it Liczba odwiedziń strony: